短編小説──孤高の鷹──あのマンハッタンで

 僕は孤独な半生を生きて、かれこれ三十年が経つ。十八の頃から、食い扶持のため塵ばかり漁るようになった。孤高の鷹がこちらを凝視している。僕のどの辺りが視えているのであろうか。もしかしたら、僕の喉奥でも透視できているのかもしれない。喉奥にあるたしかな卵の欠片を視ているのか。そしてまた、胃の中に何が眠っているのか探っているのか。僕は、『鷹ちゃん、僕にも食べ物くれよ』と鷹を茶化した。鷹は、『マンハッタンでは救われませんよ』と言った。僕は、『そうかな』と言うと、『君にも僕を救える力があるだろ』と真面目に言った。鷹は、『"僕には君を"』でしょう、と笑った。そして、『あなたが私にご飯を与えるなら、イーブンにしますよ』と言った。僕は鷹の要求を呑んでもいい予感がした。僕は、『それでいい、このコーンフレークに飽きていたから、これを君に与えよう』と言って、マイクロ台の上にそれを置いた。鷹は素直に歓んだ。鷹は羽ばたくと、それをガシッと掴んだ。コーンフレークは銀色の袋に入っていた。孤高の鷹は、『このホームレス、救ってやるぞ……』と意気込んだ。僕は、生まれてからずっとホームレスであった。鷹は、僕に苺を与えようと、アジトへ苺を取りに戻った。その一分もせず、鷹は、苺を僕のアジトへ投げた。そうだ、生きよう。まだ僕には可能性があるのだから。

いいなと思ったら応援しよう!

コメント

コメントするには、 ログイン または 会員登録 をお願いします。
短編小説──孤高の鷹──あのマンハッタンで|ネット民
word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word word

mmMwWLliI0fiflO&1
mmMwWLliI0fiflO&1
mmMwWLliI0fiflO&1
mmMwWLliI0fiflO&1
mmMwWLliI0fiflO&1
mmMwWLliI0fiflO&1
mmMwWLliI0fiflO&1