De parochie Heilige Joannes de Doper neemt op zondag 12 september afscheid van pastoor Kees van Lent. Na 25 jaar priester te zijn geweest gaat hij, zoals dat officieel heet, met emeritaat. “Maar”, zegt hij, “het gewone woord is toch pensioen. Laat ik het daarop houden.”
De parochie Heilige Joannes de Doper neemt op zondag 12 september afscheid van pastoor Kees van Lent. Na 25 jaar priester te zijn geweest gaat hij, zoals dat officieel heet, met emeritaat. “Maar”, zegt hij, “het gewone woord is toch pensioen. Laat ik het daarop houden.”
Aan de speciale afscheidsviering wordt meegewerkt door Leo Mesman, Rob Mascini, Fons Litjens, Eko Manek en Albert Toppo. Eko en Albert zijn lid van de SVD-communiteit die gehuisvest is in de pastorie van de kerk. Beiden zijn onlangs benoemd tot parochie-assistent.
Ik ga weg van een plek waar ik veel met de mensen heb meegemaakt
“Mijn laatste ‘gewone’ weekendviering is al geweest”, zegt Kees. “Op 1 augustus, precies 25 jaar nadat ik in Hoofddorp voor de allereerste keer voorging. Toen zei ik: ik hoop dat ik dit 25 jaar mag doen. Dat is gelukt, dat maakt me dankbaar. Maar tegelijkertijd voel ik weemoed. Ik ga weg van een plek waar ik veel met de mensen heb meegemaakt. Als ik over het kerkhof loop zie ik veel namen. In mijn tijd zijn er met Allerzielen jaarlijks voor zo’n 40 mensen vanuit de kerk kruisjes naar hun graven gedragen…. ja, het doet ook een beetje pijn.”
Hij vertelt dit alles op Kaageiland, de plek waar hij werd geboren en nu weer woont. “Ik herinner me nog goed dat ik in Hoofddorp arriveerde. Ik reed naar de pastorie en na een enorme donderbui stond achter de kerk een dubbele regenboog. Een Bijbels symbool, ik heb het altijd gezien als een aanwijzing: dit wordt mijn plek. En ja, die plek ga ik nu verlaten. Ik schreef in het parochieblad: een oude pastoorswijsheid zegt dat je in het eerste jaar van je pensionering je gezicht even niet moet laten zien. Ik denk dat ik dat advies ga opvolgen. De parochie kan verder, het bestuur wil stevig bouwen aan de toekomst. Ik heb er vertrouwen in.”
Ik wilde niet dat dit groene hart ook zou worden opgeofferd
Terug naar zijn start in Hoofddorp. Toen hij zich kwam voorstellen als opvolger van Kees Jongeneelen zei hij: “Ik heet Kees, net zoals de vorige pastoor. Er verandert dus niet veel.”
Wie nu een blik op het kerkterrein werpt, ziet dat dat in ieder geval niet waar is. Boekwinkel Het Kruispunt, het Fundament, de Bijbelse tuin, een kerkplein vol kleurige mozaïeken, allemaal dingen die er in 1996 nog niet waren. “De kerk moet mensen een gastvrije plek bieden waar iedereen, waar hij ook vandaan komt, zich thuis kan voelen. Dat is gelukt, denk ik, als ik zie hoeveel mensen met een niet-Nederlandse achtergrond de weg naar onze kerk weten te vinden. Het Bijbelverhaal wordt er in verschillende talen verteld: in de kerk met woorden, buiten met beelden en planten. Want het verhaal van God en de mensen begon in een tuin.”
De Bijbelse kerktuin is een van de projecten waarvoor Kees van Lent het initiatief nam. “Er was eerst alleen gras, er liepen schapen, het was een groen hart. Voor een herder zoals ik overigens toepasselijk. Hoofddorp kende toen een enorme bouwdrift, alles raakte vol. Ik wilde niet dat dit groene hart ook zou worden opgeofferd. Zo ontstonden plannen om het te redden, met als resultaat onze Bijbelse tuin.”
Samen zijn en gezellig bijpraten: ik ga dat erg missen
Het is een plek voor rust en reflectie die inmiddels landelijk bekend is. Mensen kunnen hier afstand nemen van de dagelijkse hectiek en zich laten inspireren door de beelden en planten. “There is healing in a garden, zo begint een gedichtje dat op een tuinbankje is te lezen. Een tuin heelt. Overigens, de tuin is nog niet helemaal klaar. De zusters van het Liobaklooster in Egmond zijn nog bezig met een serie van de Schepping. Ja, natuurlijk vind ik het jammer dat ik dit inspirerende groene hart nu moet achterlaten. Maar ik krijg er op de Kaag een ander groen hart voor terug.”
Op 12 september is er nog een afscheid, want ook Grietje de Vries-Millenaar vertrekt. Zij was 25 jaar de gastvrouw in de parochie. “Ook voor mij geldt: weggaan, het doet een beetje pijn. Ik zal met veel plezier aan de afgelopen jaren en de mensen die we allemaal ontmoet hebben, terugdenken.”
Grietje is degene die het initiatief nam voor een gezamenlijk koffiemoment. “Nu is het een vast onderdeel van de dag, maar toen we begonnen was het er helemaal niet. De vrijwilligers deden alles in hun eigen groepje, ook koffie drinken. Ik dacht: het is toch veel leuker als je dat samen doet? Laagdrempelig, je leert elkaar snel kennen. Zo ontstond: 10.30, koffie in het parochiehuis voor iedereen. En dat samen zijn en gezellig bijpraten: ik ga dat erg missen!”
Als Sinterklaas heb ik het koffiekamertje ingezegend
25 jaar een rijk parochieleven: een leuke anekdote? Grietje en Kees zijn het snel eens: Sinterklaas. Kees: “Er was een nieuw koffiekamertje ingericht. Dat moest ingezegend worden. Datum: 5 december. Ik had toen rond laten gaan dat de bisschop het zou komen doen. En dat betekende veel publiek. Sommige parochianen kwamen in hun beste pak. Ja, de bisschop kwam. Maar niet die van Haarlem, de bisschop van Myra, oftewel Sinterklaas. Als Sinterklaas heb ik het koffiekamertje ingezegend. Ja, dat was leuk!”
Anja Maas