Je ligt te woelen in je bed, je maakt je zorgen over de wereld waarin je kinderen groot zullen worden. Ze zijn nu zes en acht jaar oud, misschien worden ze wel honderd. Zullen ze het zwaarder krijgen vergeleken met de generaties voor hen? Vast, denk je. De voortekenen zijn onheilspellend, nu al teisteren bosbranden en overstromingen onze leefgebieden, er grijnst een oorlog aan de grenzen van Europa. De liberale rechtsorde buigt als nat karton. De rivieren vol microplastics, ongelijkheid groeit weer, racisten bloeien op in Duitsland en Oostenrijk – waar eigenlijk nog niet? Poetin trekt onze kabels los, Trump praat achteloos over landjepik. Doodeng.
De toekomst eng? Het kan alleen maar beter worden
essay
Toekomst Zullen kinderen het zwaarder krijgen dan generaties voor hen? Ze lopen, schrijft Arjen van Veelen, onbevangen de toekomst in.