Nie trafiłby na wyspy słynące z najlepszych na świecie warunków do surfowania, gdyby wcześniej nie znalazł się w Hitachi. Historia jego kariery zaprzecza dwóm stereotypowym opiniom: że millenialsi nie mają szans na dzisiejszym rynku pracy oraz że japońskie koncerny to niemrawe giganty. Na stanowisko regionalnego menedżera został zatrudniony w wieku 26 lat. – Okazało się, że jestem najmłodszym menedżerem na tej pozycji w Europie. Poradzono mi, żebym jednak nie obnosił się ze swoim wiekiem – opowiada Klocek.

W młodości chciał zostać konsultantem. Jeszcze na studiach w Wyższej Szkole Biznesu w Nowym Sączu był ambasadorem McKinsey, firmy uchodzącej za najbardziej prestiżową na świecie w branży konsultingowej. Ostatecznie znalazł się w PMR, mniej utytułowanej brytyjskiej firmie doradczej, działającej w Krakowie.

– Szanuję swój czas, a PMR był przyjaznym miejscem pracy. W dużej mierze to ode mnie  zależało, czy będę ostro pracował dzień i noc, czy przychodził na siedem godzin – mówi Michał Klocek.

Wtedy po raz pierwszy zetknął się z Hitachi. Zapamiętali go i to zaprocentowało, kiedy kilka miesięcy później Piotr Zawadzki, szef polskiego biura Hitachi, odpowiadającego za region Europy Środkowo-Wschodniej, zaczął poszukiwać kandydata na nowo tworzone stanowisko menedżera na Czechy, Słowację i kraje bałtyckie. W Polsce japoński koncern wielu wciąż kojarzył się z telewizorami i magnetowidami. Ale produkcja elektroniki ma dziś coraz mniejsze znaczenie dla firmy notującej 95,7 mld dol. przychodów rocznie. Jest to piąty co do wielkości koncern w Japonii, który zajmuje się tak różnorodną produkcją jak: narzędzia elektryczne, superszybkie pociągi, sprzęt medyczny, koparki, elektrownie atomowe.

Co prawda Michał Klocek jako dziecko mieszkał w Czechach i na Słowacji, dlatego znał te języki, jednak wydawało się, że nie będzie miał większych szans w starciu z doświadczonymi oraz lepiej znającymi realia swoich krajów menedżerami z CEZ czy Slovnaftu. Ostatecznie to właśnie znajomość języków okazała się przewagą Klocka. Czesi słabo mówią po angielsku, a nawet jeśli go znają, to w odróżnieniu od Polaków niechętnie demonstrują swoje umiejętności.

– Najbardziej obawiałem się tego, że znajdę się w zhierarchizowanej oraz mocno poukładanej korporacji. Było odwrotnie: szybko odnalazłem się w elastycznym i zgranym zespole w warszawskiej centrali, dostałem laptopa, komórkę i spory budżet na podróże służbowe. Szef szybko wprowadził mnie w temat i powiedział mi, żebym działał. Szczegółowe cele mieliśmy określić za pół roku – tłumaczy.

Wcześniej u naszych południowych sąsiadów aktywnych było tylko kilka linii biznesowych, polski menedżer miał za zadanie to zmienić.

– Dostałem broszurę z 900 spółkami Hitachi działającymi na świecie, sporą dawkę doświadczeń i rad od kolegów z zespołu i zacząłem przymierzać biznes po biznesie, z którym moglibyśmy wejść na rynki Czech i Słowacji – mówi Klocek. Przy jego wsparciu w Czechach powstały dwie fabryki części samochodowych, a w Warszawie utworzono centrum zakupowe, którego celem było promowanie lokalnych dostawców.

– Okazało się, że dzięki polskim producentom specjalistycznych podzespołów możemy być bardziej konkurencyjni na przykład przy realizacji dużych projektów z sektora oil & gas na Bliskim Wschodzie albo w Afryce – tłumaczy Klocek. 

Biuro Hitachi w Polsce zostało otwarte w 2007 roku przez Piotra Zawadzkiego, obecnego country managera Hitachi w Polsce i szefa jednego z biznesów medycznych Hitachi na Europę. Od założenia przedstawicielstwa Hitachi w 2007 roku w Polsce nasz kraj stał się jednym z najważniejszych rynków dla japońskiej korporacji w Europie, a zatrudnienie w regionie Europy Środkowo-Wschodniej wzrosło kilkakrotnie, do ponad 1700 osób.

To bardzo duże osiągnięcie, bo Europejczykom odnalezienie się w japońskiej firmie nie przychodzi łatwo. Michał Klocek przekonał się o tym przy próbie zdobycia kontraktu na budowę systemu ładowania samochodów elektrycznych na Litwie. Po wymianie korespondencji mailowej i odbyciu blisko 10 wideokonferencji menedżerowie Hitachi odpowiadający za biznes Smart City zaproponowali mu spotkanie na kolacji w Londynie. Tam usłyszał, że litewski projekt jest bardzo interesujący.

– Wiedziałem, że nic z tego nie wyjdzie. Przeszedłem wcześniej szkolenie ze sposobu, w jakim komunikują się Japończycy, oraz czytania między wierszami. Z ich słów wynikało, że projekt jest zbyt mały – mówi polski menedżer.

– Ale na tym spotkaniu wydarzyło się coś jeszcze. Japończycy zaproponowali, żebym zajął się rozwiązaniami

z zakresu inteligentnego transportu na Starym Kontynencie. Doświadczenie miałem zebrać przy dużym projekcie realizowanym przez Hitachi na Okinawie – opowiada Michał Klocek. Ale trzy tygodnie później plan się zmienił i polski menedżer wylądował na Hawajach, na drugiej pod względem wielkości wyspie archipelagu – Maui.

Chociaż wyspy są postrzegane na świecie jako turystyczny raj, zmagają się z wieloma problemami, a największym są ogromne koszty życia. Szczególnie doskwierają tu ceny energii, wyższe o 70 proc. niż w Stanach Zjednoczonych. Wynika to z oddalenia od amerykańskiego kontynentu oraz z tego, że większość prądu produkuje się w najmniej wydajnej technologii – w generatorach zasilanych ropą. Dlatego Maui od 2009 roku zaczęła mocno inwestować w energetykę odnawialną.

Teoretycznie warunki na wyspie są idealne: 276 dni słonecznych w roku, a  90 proc. mieszkańców żyje na wybrzeżu, gdzie mocno wieje. Tyle że wyspa wpadła z jednej skrajności w drugą – po czterech latach ze słońca i wiatru pochodziło 44 proc. energii, ale nie stworzono infrastruktury, która rozwiązywałaby problem pików wzrostu zapotrzebowania na prąd. Poza tym gdyby wszyscy jednocześnie chcieli skorzystać z prądu, groziłoby to blackoutem, bo odnawialnej energii nie da się gromadzić. Hitachi zostało wynajęte, by znaleźć rozwiązanie. W 40-osobowym zespole Michał był jedynym Europejczykiem, resztę stanowiła ekipa z Kraju Kwitnącej Wiśni.

– Największe wrażenie na Hawajach? Ludzie. Są wyluzowani, wszyscy się uśmiechają, pozdrawiają, krzycząc do siebie „Aloha!”, zagadują, co słychać. Doświadczałem tego codziennie rano, biegając przed pracą po plaży – mówi Michał Klocek. – Hawajczycy cenią swój czas prywatny, pracuje się tu maksymalnie siedem godzin, nikt nie chce tracić popołudnia, które można wykorzystać na surfing lub barbecue na plaży.

Szybko nauczył się pływać na desce, co na Hawajach jest nieodłącznym elementem stylu życia. Po tygodniu spędzonym w hotelu wynajął dom przy plaży z widokiem na ocean. Musiał też przestawić się na inny dress code, bo na Maui nie nosi się garniturów, w pracy obowiązują kwiaciaste koszule. I chociaż nam mogą się kojarzyć z ubraniami z second-handu, tam Aloha Shirts są traktowane jak produkt luksusowy. Tylko że zamiast Karla Lagerfelda czy Ralpha Laurena oni mają koszule od Tommy’ego Bahama, Reyna Spoonera czy Toriego Richarda. Na komplet pięciu koszul z ich logo Michał Klocek wydał ponad 600 dolarów.

Wizyta w sklepie z Aloha Shirts była jedną z pierwszych rzeczy, jakie zrobił po przylocie. Chodziło o to, żeby szybko się dopasować do lokalnego stylu bycia, bo powodzenie projektu wymagało współpracy z ludźmi z miejscowego zakładu energetycznego oraz przekonania do siebie lokalnej społeczności. Najważniejszym elementem planu Hitachi na rozwiązanie problemów energetycznych wyspy było sprowadzenie 500 samochodów elektrycznych i zbudowanie systemu do ich szybkiego ładowania.

- Na Maui kłopotem nie była zbyt mała ilość energii, ale jej nadmiar w nocy, kiedy zapotrzebowanie na nią spadało, oraz niewystarczająca ilość w dzień, szczególnie gdy wszyscy używali klimatyzacji – mówi Klocek.

Elektryczne auta podłączone do ładowarek mogły służyć jako baterie gromadzące prąd i udostępniające go w miarę potrzeb innym użytkownikom, gdy energia była im faktycznie potrzebna. Zadaniem Klocka było przekonanie do tego systemu mieszkańców wyspy.

Auta były wynajmowane w leasingu za niecałe 300 dol. miesięcznie, co było bardzo okazyjną ceną, bo odpowiadało temu, ile wcześniej ludzie wydawali na benzynę do swoich nieekonomicznych samochodów. Tymczasem kupując auto elektryczne, Hitachi oferowało im kilka benefitów – m.in. szybkie ładowanie w systemie CHAdeMO (w 30 minut do 80 proc.) za darmo. W zamian tylko musieli przynajmniej pięć razy na tydzień szczegółowo określić, w jakich godzinach będą chcieli ładować samochód, i zgodzić się na oddawanie energii (działo się to w nocy albo w dzień, gdy auto np. stało na parkingu).

– Żeby zażegnać ryzyko blackoutu, musieliśmy do systemu podłączyć minimum 400 aut. Udało się nam to osiągnąć po czterech miesiącach – mówi Michał Klocek. Po sukcesie na Maui Michałowi zaproponowano kierowanie dywizją Smart City w całej Azji poza Japonią. – Mieliśmy przenieść się do Tokio, już nawet zaczęliśmy z żoną się pakować, ale okazało się, że spodziewamy się dziecka, i uznaliśmy, że na razie chcemy zostać w Europie – tłumaczy.

W kwietniu tego roku został dyrektorem Biura Rozwoju Grupy Hitachi na Polskę i Europę Środkowo-Wschodnią. A co mu dała praca na Hawajach? – To jedna z największych przygód mojego życia: świetna kuchnia, super klimat oraz dużo sportu. To tam właśnie nauczyłem się bardziej dbać o formę. Nie wyobrażam sobie dziś dnia bez aktywności fizycznej – mówi Michał Klocek.