‘Uw kind is hoogbegaafd’: zo kregen we alle ellende voor het eerst ondertiteld

‘Mijn kind is hoogbegaafd,’ zuchtte ze. Het schoolplein schalde om ons heen. Ik speurde haar gezicht af om de onderliggende boodschap te peilen, om zo mijn reactie te bepalen. ‘Aha,’ nietszegde ik, en zij ratelde: ‘Het is zo pittig. Hij wil altijd de regie en….’ Ze zei dingen over autonoom en onderpresteren, en ik dacht: klaagt ze nu over een hoogbegaafd kind?

De derdewereldproblematiek ontvouwde zich voor mijn voeten, maar wij hebben te slimme kinderen, och, wat hebben we het zwaar. Zo’n moeder heeft een flinke scheut nuchterheid nodig. Bovendien proef ik bij iedereen die klaagt over een hoogbegaafd kind ook iets van trots. 

Het is toch net zoiets als op een sollicitatiegesprek zeggen: ‘Mijn valkuil? Ja, ik ben wat perfectionistisch’. Ja, heel vervelend voor je, maar voor je werkgever toch nauwelijks een nadeel, dunkt me, dus is het een nadeel dat zich heimelijk bevindt op het terrein van de voordelen. Zo ook hoogbegaafdheid. Ja, zielig, lastig, vast, maar verder vooral ook handig, zullen we dan nu stoppen met zeuren?