W lustrze powodziowej wody. Co ostatnia katastrofa mówi nam o Donaldzie Tusku i polskiej polityce

W słynnym filmie Michelangela Antonioniego „Powiększenie” fotoreporter odkrywa leżące w lesie zwłoki dzięki temu, że przypadkowo znalazły się w kadrze robionego przez niego zdjęcia. W „Lalce” Bolesława Prusa Stanisław Wokulski odkrywa niewierność Izabeli Łęckiej, obserwując jej zachowanie w odbiciu szyby wagonu kolejowego. W podobny sposób ostatnia powódź stała się okazją, byśmy w lustrze zmąconych wód zobaczyli prawdziwszą naturę polskiej polityki. Katastrofa obnażyła przede wszystkim jej teatralną sztuczność. Na przykład politykom PiS, mimo ogromu starań, raczej nie udało się przekonać wyborców, iż rząd był w czasie powodzi skrajnie nieudolny – a Donald Tusk wprowadził nas w błąd mówiąc, że nie ma wielkiego zagrożenia. Rytualność tych oskarżeń była bardziej niż wi